Γιατί τρέχουμε;

Πριν υπάρξουν τα αθλήματα, πριν υπάρξει ο σύγχρονος πολιτισμός, πριν την γέννηση της τεχνολογίας το τρέξιμο ήταν για τους ανθρώπους το κυνήγι της λείας και ο υπέρτατος στόχος η επιβίωση. Αν εξαιρέσουμε κάποιες μοντέρνες λεπτομέρειες όπως τα ρούχα και τα παπούτσια του κυνηγού οι εικόνες είναι ίδιες κι απαράλλαχτες εδώ και χιλιάδες χρόνια στην έρημο Καλαχάρι της Αφρικανικής ηπείρου. Υπάρχει άραγε κανένας που να αμφισβητεί την προέλευση του αρχέγονου ταλέντου των σύγχρονων Αφρικανών δρομέων;

Υστερόγραφο: Επειδή στις μέρες μας γίνεται πολύς λόγος για το σύγχρονο κυνήγι σας καλώ να δείτε τον σεβασμό με τον οποίο αντιμετωπίζει ο δρομέας-κυνηγός της φυλής των Σαν το θήραμα. Μετά από έναν αγώνα επιβίωσης με ίσους όρους για κυνηγό και θήραμα ο κυνηγός ευχαριστεί την φύση που του χάρισε τροφή για τον ίδιο και την φυλή του και εξαγνίζεται για τον θάνατο του θηράματος.

Rudy Garcia-Tolson άλλος ένας Ironman

Στις 22 Νοεμβρίου τερμάτισε το Ironman Arizona με χρόνο 16 ώρες 6 λεπτά και 27 δευτερόλεπτα, κολύμπησε τα 3,8 χιλιόμετρα σε 1:00:42 ποδηλάτησε 180 χιλιόμετρα σε 8:44:45 και έτρεξε 42,195 μέτρα σε 6:00:22. Είναι ο πρώτος στην ιστορία Τριαθλητής που τερματίζει Ironman με 2 τεχνητά πόδια πάνω από το γόνατο. Τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να εκφράσω τον θαυμασμό μου.

Σημείωση:
Ο Scott Rigsby για τον οποίο έγραψα παλιότερα εδώ:
http://42195-meters.blogspot.com/2008/01/scott-rigsby.html
έχει τεχνητά πόδια κάτω από το γόνατο.

Αντίο κύριε Χρήστο

Πάντα ήθελα να γράψω ένα άρθρο για τον κύριο Χρήστο Βαρτζάκη και νιώθω πολύ υπερήφανος που μίλησα μαζί του και του έσφιξα το χέρι σε κάποιον αγώνα στον Άγιο Κοσμά, στον οποίο ο ακούραστος κύριος Χρήστος είχε έρθει ως θεατής. Για μένα ο Μαραθώνιος είναι ατομικό αγώνισμα αλλά ταυτόχρονα και μια σκυταλοδρομία: Από τον Σπύρο Λούη και τον Χαρίλαο Βασιλάκο, στον Χρήστο Βαρτζάκη, στον Στέλιο Κυριακιδη και τον Μιχάλη Κούση. Ποιός από μας θα έτρεχε Μαραθώνιο αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι προπάτορες του αθλήματος; Αν και είμαστε πολύ λίγοι μπροστά σε τέτοιους τεράστιους αθλητές κουβαλάμε κι εμείς την σκυτάλη της παράδοσης και τρέχουμε στα βήματα τους όταν τρέχουμε στην Κλασική και τερματίζουμε στο Καλιμάρμαρο.

Καλά χιλιόμετρα να έχεις εκεί που πας κι εμείς θα τρέχουμε μαζί σου πάντα κύριε Χρήστο μας.

Σημείωση:Η φωτογραφία είναι αναδημοσίευση από το site του περιοδικού Runner. Η πλήρης είδηση εδώ.

Ένας Ironman στην ψυχή

Ο Marc Herremans είναι ένας Βέλγος Τριαθλητής. Το 2001 στον αγώνα Ironman της Χαβάης τερμάτισε έκτος σε ηλικία 28 χρονών. Το μέλλον ήταν μπροστά του και ο στόχος του για τον επόμενο χρόνο ήταν το πλασάρισμα στην τριάδα. Αλλά στις 28 Ιανουαρίου του 2002 ο Marc είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα στην διάρκεια της προπόνησης με το ποδήλατο του. Το αποτέλεσμα αυτού του δυστυχήματος ήταν ότι ο Marc έμεινε παράλυτος από την μέση και κάτω.

Η ζωή του είχε τελειώσει. Έτσι θα σκεφτόταν ο καθένας, αλλά όχι ο Marc Herremans. Ξεκίνησε να προπονείται και κατάφερε να τερματίσει τον αγώνα Ironman της Χαβάης του 2002, σε διάστημα μόνο δέκα μήνων μετά το ατύχημα που τον καθήλωσε στο αναπηρικό καροτσάκι. To 2003 και το 2004 ήταν τρίτος στην κατηγορία των αθλητών με ειδικές ανάγκες και το 2005 ήταν δεύτερος. Το 2006 ο Marc πέτυχε το όνειρο του: Κέρδισε το Ironman της Χαβάης.

"Ποτέ μην παρατάς τα όνειρα σου και ευχαριστήσου την ζωή!"
Marc Herremans

Άλλος ένας Μαραθώνιος από την σκοπιά του θεατή

Φέτος αποφάσισα να τρέξω στον αγώνα των 10 χιλιομέτρων μια και η προπόνηση μου δεν ήταν η κατάλληλη για να συμμετέχω στον Μαραθώνιο της Μεσσήνης. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να είμαι θεατής στον Μαραθώνιο, όπως και το 2007 στην Κλασική.

Παρέα λοιπόν με τους φίλους που τρέξαμε στο 10άρι πήγαμε στο 32ο χιλιόμετρο του αγώνα για να παροτρύνουμε τους Μαραθωνοδρόμους. Σε αυτό το σημείο έβγαλα κάμποσες φωτογραφίες που βρίσκονται εδώ:

http://s296.photobucket.com/messini-marathon



Αυτές τις φωτογραφίες δεν πρόκειται να τις δείτε δημοσιευμένες σε εμπορικά sites και φυσικά δεν πωλούνται. Όμως το αντίτιμο το έχω ήδη εισπράξει:

Γιατί ένας από τους 42195 λόγους που τρέχω Μαραθώνιο είστε εσείς, οι άγνωστοι σε μένα δρομείς.

Τόκυο 1964, Μαραθώνιος Ολυμπιακών Αγώνων: Abebe Bikila

Στα Αιθιοπικά Αnbessa είναι το λιοντάρι. Αυτός είναι ο τίτλος του τραγουδιού που συνοδεύει το βίντεο και είναι αφιερωμένο στον Abebe Bikila. Και όπως εξήγησα και στην προηγούμενη ανάρτηση ένας από τους 42195 λόγους που τρέχω τον Μαραθώνιο είναι και ο σπουδαίος Αιθίοπας αθλητής Abebe Bikila.

Η ομάδα του Μαραθωνίου

Μπορεί στους αγώνες να είμαστε πολλά χιλιόμετρα πίσω τους. Αλλά καταβάλλουμε την ίδια προσπάθεια, έστω και αν τρέχουμε σε πολύ-πολύ αργότερο ρυθμό. Νιώθουμε όμως ότι είμαστε μέλη της ίδιας ομάδας και βλέποντας τον δικό τους αγώνα εμπνεόμαστε κι εμείς να πιέσουμε τον εαυτό μας ακόμα περισσότερο.

Και φυσικά ο Haile Gebrselassie είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο τρέχω στον Μαραθώνιο!

Υ.Γ. Για την ιστορική ακρίβεια ο έτερος Αιθίοπας του βίντεο Kenenisha Bekele δεν είναι Μαραθωνοδρόμος, όχι ακόμα τουλάχιστον. Αν και με επίδοση 26:17:13 στα 10 χιλιόμετρα στον στίβο σίγουρα είναι σε θέση να καταρρίψει το ρεκόρ του Haile Gebrselassie αν αποφασίσει να τρέξει σε Μαραθώνιο.

Ο συγκλονιστικός τερματισμός της Gabi Andersen-Schiess

Παρόλα τα προβλήματα η θέληση για τερματισμό αξίζει
πιο πολύ κι από το χρυσό μετάλλιο

Ο τερματισμός του Bevan Docherty

Παγκόσμιο Πρωτάθλημα τριάθλου της ITU στο New Plymouth έτος 2005

Αν σας ενδιαφέρουν τα στατιστικά ο Bevan Docherty καλύπτει τα 10 χιλιόμετρα σε χρόνο 30:44 μετά από 1500 μέτρα κολύμπι σε 18:47 και 40 χιλιόμετρα ποδήλατο σε 1:03:21 και συνολικό χρόνο μαζί με τις αλλαγές 1:54:29!

Μια διαφορετική Ironwoman

Η Marie Buder ξεκίνησε το τρέξιμο μετά την ηλικία των 40 ετών και μέσα στα επόμενα εφτά χρόνια τερμάτισε σε 37 Μαραθωνίους.

Στα 52 της χρόνια πρόσθεσε στην προπόνηση της το κολύμπι και το ποδήλατο και έχει τερματίσει από το 1982 σε περισσότερους από 300 αγώνες Τριάθλου, συμπεριλαμβανομένων και 34 Ironman. Το 1996 τερμάτισε στο Ironman σε 14:27:14 σπάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ στην κατηγορία 65-69. Και στα 75 της το έτος 2005, η Buder έγινε η μεγαλύτερη σε ηλικία γυναίκα που τερμάτισε το Ironman στην Χαβάη που είναι από τους δυσκολότερους αγώνες Τριάθλου στον κόσμο. Το ίδιο κατόρθωμα το επανέλαβε και το 2006. Η Marie Dorthy Buder είναι σήμερα 77 ετών και είναι καλόγρια!

Η αδελφή Buder θυμάται ότι κάποτε προβληματιζόταν αν είναι σωστό για μια καλόγρια να συμμετέχει σε αγώνες. Τώρα πια δεν ανησυχεί "Δεν χρειάζεται να ζητάς συγνώμη για τα δώρα που σου δόθηκαν" λέει η ίδια "Πρέπει μόνο να ζητάς συγνώμη όταν δεν τα χρησιμοποιείς".

Πάντως αν ήταν κι άλλες καλόγριες σαν κι εκείνη, προσωπικά θα ήμουν πολύ πιο θρήσκος.


Στιγμιότυπα από την βράβευση της από τον Tim DeBoom δυό φορές πρωταθλητή στο Ironman

Αγώνας ΣΔΥΑ 20 χλμ

Την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου έτρεξα στον αγώνα του ΣΔΥΑ από τον Άγιο Κοσμά στο Καβούρι και επιστροφή. Σήμερα δεν θα σας γράψω όμως για τον αγώνα μου, όχι γιατί δεν πέτυχα κάποιον στόχο, ούτε γιατί δεν τον ευχαριστήθηκα αλλά γιατί έτυχε να τρέξω μαζί με τον δρομέα Στέργιο.

Σε κάποιους αγώνες που συμμετέχω τρέχει και ο Στέργιος αλλά είμαστε σε διαφορετικούς ρυθμούς και δεν έχει τύχη να συναντηθούμε, αλλά αυτήν την φορά βρεθήκαμε να τρέχουμε μαζί στα πρώτα χιλιόμετρα του αγώνα. Χαιρέτησα τον Στέργιο που δεν με θυμόταν και του είπα ότι είμαι γνωστός του προπονητή του. Σε εκείνο το σημείο του αγώνα είχα λίγο πιο γρήγορο ρυθμό και τον προσπέρασα, όμως μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω ο Στέργιος με ξαναπέρασε και συναντηθήκαμε και για μια τρίτη φορά λίγο μετά το 10ο χιλιόμετρο όπου τον ενθάρρυνα να κρατήσει τον σταθερό και χωρίς τα δικά μου σκαμπανεβάσματα ρυθμό του.

Ο συνοδός του Στέργιου του είπε ποιος είμαι την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε καθώς ο Στέργιος μπορεί να ακούσει μόνο την φωνή μου επειδή είναι τυφλός. Μιλώντας μάλιστα με τον προπονητή του μετά τον αγώνα έμαθα ότι ήταν κρυωμένος το προηγούμενο διάστημα πριν τον αγώνα και αυτός ήταν και ο λόγος που δεν έτρεξε σύμφωνα με τις δυνατότητες του. Να σημειώσω ότι οι ατομικές επιδόσεις του από τα 5 χιλιόμετρα μέχρι και τον Μαραθώνιο είναι σε πολύ αξιόλογα επίπεδα για την ηλικία του σε σύγκριση ακόμα και με αθλητές που δεν έχουν προβλήματα όρασης.

Όλοι σχεδόν οι δρομείς έχουμε μια γκρίνια και μια διάθεση να βρούμε ότι κάτι μας φταίει όταν δεν πετύχουμε την επίδοση που περιμέναμε: "Δεν κοιμήθηκα καλά χτες",
"Με πόναγε το πόδι/χέρι/μέση/πλάτη/οτιδήποτε μου". Όλοι μας έχουμε και μια δικαιολογία. Οι μόνοι που τρέχουν αδιαμαρτύρητα είναι οι αθλητές με ειδικές ικανότητες, όπως προτιμώ να τους λέω. Γι αυτό και χαίρομαι να τρέχω μαζί τους επειδή θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν μια και μόνο αναντίρρητη δικαιολογία για να μην σταθούν καν στην γραμμή της εκκίνησης, αλλά τελικά έχουν την μαγκιά να τρέξουν όσο καλύτερα μπορούν χωρίς δικαιολογίες.

Duel in the Sun Μαραθώνιος Βοστώνης 1982

Ο Dick Beardsley και ο Alberto Salazar σε ένα συγκλονιστικό τερματισμό.

Ο τριαθλητής Scott Rigsby

Ο πρώτος που τερμάτισε το Ironman τρέχοντας 2 με τεχνητά πόδια.
Respect.

What is life?

Δεν συνηθίζω να βάζω διαφημίσεις σε αυτό το blog αλλά αυτή η διαφήμιση της Brooks είναι πραγματικά το "κάτι άλλο"!

Μαραθώνιος Σικάγο 2007: Berhane Adere

Άλλος ένας λόγος που τρέχω Μαραθώνιο:

Επειδή δεν είναι μόνο οι άντρες παλληκάρια στο Μαραθώνιο.

Ο Μαραθώνιος στην κλασική από την σκοπιά του θεατή

Φέτος δεν έτρεξα στην κλασική Μαραθώνιο. Μετά από 3 χρόνια που συμμετείχα συνεχώς, φέτος έχω προγραμματίσει να τρέξω στο εξωτερικό. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να είμαι θεατής στο Καλλιμάρμαρο, όπως και παλιότερα. Το 2002 είχα παρακολουθήσει τον Μαραθώνιο από το Στάδιο ως θεατής, όπως και το 2003. Το 2004 στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας ήμουν και πάλι θεατής στο Στάδιο, σε μια θέση που απείχε ελάχιστα μέτρα από την γραμμή του τερματισμού.

Όμως η μεγάλη διαφορά το 2004 στην εμπειρία μου ως θεατής ήταν ότι είχα ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία μου τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, για να τρέξω κι εγώ τον πρώτο μου Μαραθώνιο στην κλασική το Νοέμβριο. Όταν παρακολουθούσα τους δρομείς να τερματίζουν τον Μαραθώνιο των ανδρών αισθανόμουν τα πόδια μου πιασμένα από το long run της προηγούμενης Κυριακής. Δεν φύγαμε με τον γιο μου από το στάδιο παρά μόνο όταν είχαν τερματίσει όλοι οι δρομείς, οι τελευταίοι έφτασαν στο Στάδιο λίγο κάτω από τις 3 ώρες και χειροκροτούσαμε τον κάθε δρομέα, όπως και όλοι οι άλλοι θεατές. Σκεφτόμουν μέσα μου και τον δικό μου τερματισμό που περίμενα να πετύχω σε τρεις μήνες από τότε και επίσης σκεφτόμουν τον άθλο αυτών των αθλητών, το πόσο ανώτεροι από μένα ήταν όλοι σε επιδόσεις ακόμα και οι τελευταίοι στην κατάταξη.

Φέτος βρέθηκα και πάλι να είμαι θεατής αλλά η μεγαλύτερη διαφορά από το παρελθόν είναι ότι τώρα πια είχα τρέξει και ο ίδιος Μαραθώνιο. Περίμενα λοιπόν την άφιξη των πρώτων αθλητών βλέποντας πλάνα στην γιγαντοοθόνη παρέα με φίλους. Είδα τους πρώτους Κενυάτες δρομείς, τους πρώτους Έλληνες και μέσα στους πρώτους και τον φίλο μου τον Γιάννη. Άρχισα να πανηγυρίζω, να του φωνάζω, πήγα κοντά του στον τερματισμό του μίλησα και τον έβγαλα και φωτογραφίες. Το ίδιο και αργότερα όταν ήρθαν κι άλλοι φίλοι και γνωστοί αθλητές. Ο Γιώργος τερματίζει χέρι χέρι με τον Βλάση, στον τερματισμό αγκαλιάζονται συγκινημένοι, ο φίλος ο Γιώργος έχει κάνει ατομικό ρεκόρ, του φωνάζω μπράβο και αργότερα τα λέμε κι από κοντά. O Σάββας τερματίζει τον πρώτο του Μαραθώνιο σε εξαιρετικό χρόνο παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισε τις τελευταίες μέρες, λίγο αργότερα τερματίζει και ο Άγγελος στον πρώτο του Μαραθώνιο επίσης. Ο Βασίλης που τρέχουμε μαζί στην προπόνηση στο ίδιο στάδιο έρχεται και τερματίζει έχοντας τρέξει τα τελευταία χιλιόμετρα μαζί με τον γιο του. Λίγο αργότερα τερματίζουν ο Σωτήρης και ο Κώστας με τον Βαγγέλη, ο Σωτήρης και ο Βαγγέλης έχουν μόλις τερματίσει τον πρώτο τους Μαραθώνιο. Χαιρετάω τον Βαγγέλη μετά τον τερματισμό, είναι πολύ συγκινημένος μια και τρέχαμε μαζί από το καλοκαίρι στην προετοιμασία για τον πρώτο του Μαραθώνιο.

Φεύγοντας από το Στάδιο νιώθω γεμάτος, σήμερα νιώθω ότι έκανα 30 ατομικά ρεκόρ μαζί με τους φίλους μου. Θυμήθηκα μαζί τους την δική μου αξέχαστη εμπειρία του πρώτου τερματισμού σε Μαραθώνιο και ξανάζησα συγκινητικές στιγμές. Ευχαριστώ τους φίλους μου για την έμπνευση που μου χάρισαν και φυσικά:

Ένας από τους 42195 λόγους που τρέχω Μαραθώνιο είστε εσείς, οι φίλοι μου!

Υ.Γ. Άφησα να περάσει μια εβδομάδα πριν γράψω αυτό το σχόλιο, ήθελα να περάσει χρόνος για να αποφορτιστώ από τα αμέτρητα συναισθήματα και το τόσο γεμάτο Σαββατοκύριακο.

Κλασική διαδρομή Μαραθωνίου

Δεν ξεχνώ ποτέ την Κλασική διαδρομή, αν και φέτος επέλεξα να μην τρέξω εκεί αλλά στο εξωτερικό. Η μοναδική διαδρομή στον κόσμο όμως είναι η Κλασική (και η Βοστόνη αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη δημοσίευση). Αφιερωμένο λοιπόν σε όλους τους φίλους που θα τρέξουν στην Κλασική διαδρομή το υψομετρικό διάγραμμα:

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγέθυνση.

Το διάγραμμα είναι προσφορά του Διαμαντή. Πείτε του ένα ευχαριστώ, θα σας περιμένει στον τερματισμό όπως κι εγώ για να σας χειροκροτήσουμε και να γιορτάσουμε μαζί σας.

Spirit of the Marathon

Άλλος ένας λόγος που τρέχω Μαραθώνιο:

Στις 5 Οκτωβρίου στο 43ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγο είναι η παγκόσμια πρεμιέρα για την ταινία: Spirit of the Marathon

Ένας από τους 42.195 λόγους που τρέχω Μαραθώνιο

John Stephen Ahkwari, Τανζανία

Ολυμπιακοί Αγώνες 1968 Μεξικό, Μαραθώνιος

Κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για να δείτε το βίντεο.