Παρουσίες και απουσίες στον τερματισμό

Μερικές φορές ένας αποτυχημένος αγώνας έχει μεγαλύτερη αξία από ένα πετυχημένο.

Τρέχω τον Μαραθώνιο για δικούς μου προσωπικούς λόγους, όπως όλοι οι ερασιτέχνες δρομείς. Αυτήν την φορά όμως έτρεξα με στόχο την ατομική επίδοση αλλά τελικά τερμάτισα για εντελώς άλλο λόγο.

Θυμάμαι ότι όταν έτρεξα τον Μαραθώνιο για πρώτη φορά η χαρά μου ήταν τεράστια όταν πέρασα την γραμμή του τερματισμού, όμως αισθανόμουν παράλληλα και μια μεγάλη λύπη: Ο πατέρας μου δεν ήταν στην ζωή για να με καμαρώσει. Ο ίδιος ποτέ δεν είχε ασχοληθεί με τον αθλητισμό, ποτέ δεν τον είχα δει να κάνει άλλη άσκηση εκτός από το περπάτημα. Εκτός όμως από το ποδόσφαιρο πάντα παρακολουθούσε από την τηλεόραση και στίβο. Εκείνος ήταν που μου είχε διηγηθεί για τον Αμπέμπε Μπικίλα που τερμάτιζε πρώτος τον Μαραθώνιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο και έκανε μετά την αποθεραπεία του ξεκούραστος σαν να είχε τρέξει σε αγώνα 5 χιλιομέτρων ενώ οι άλλοι αθλητές έπεφταν κάτω κατάκοποι από την προσπάθεια. Εκείνος ήταν που μου είχε διηγηθεί για τον Εμίλ Ζάτοπεκ που κέρδισε 3 χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1952 και οι συναθλητές του τον σήκωναν στα χέρια ενώ όλοι οι θεατές στο στάδιο φώναζαν ρυθμικά το όνομα του.















Κι αν ο ίδιος δεν είχε καταφέρει να παρακολουθήσει ως θεατής τους Ολυμπιακούς Αγώνες, άλλωστε που λεφτά για ταξίδια σε δύσκολες τότε εποχές, έβλεπε όμως στον κινηματογράφο την ταινία-ανασκόπηση που παρουσίαζε τους αγώνες, αφού δεν υπήρχε η τηλεόραση στην Ελλάδα. Ήταν αυτές οι διηγήσεις με την σφραγίδα του μύθου που παρουσίαζαν αθλητές πάνω από τα καθημερινά μέτρα, σχεδόν ημίθεους της αρχαίας παράδοσης, που με έκαναν να αγαπήσω τον αθλητισμό και φύτεψαν τον σπόρο του Μαραθωνίου.

Κι εκείνη ακριβώς την στιγμή όταν κατάφερα και τερμάτισα τον πρώτο μου Μαραθώνιο σκεφτόμουν τα γεγονότα που δεν έζησε να δει ο πατέρας μου: τον γάμο μου, την γέννηση των παιδιών μου αλλά πάνω από όλα σκεφτόμουν εκείνη την ώρα ότι δεν πρόλαβε να δει τον τερματισμό μου στον Μαραθώνιο. Ήμουν τόσο σίγουρος ότι θα ήταν πολύ περήφανος για μένα, παρόλο που δεν είχα καμία σχέση με τους θρυλικούς Μαραθωνοδρόμους.

Φέτος ο τερματισμός στον Μαραθώνιο της Κλασικής διαδρομής ήρθε σε χρόνο πολύ κατώτερο από τις προσδοκίες μου. Αλλά αφού δεν με βρήκε κάποιος τραυματισμός στον αγώνα πίεσα τον εαυτό μου να τερματίσει. Παρόλο που από την αρχή η εμπειρία έλεγε ότι ο αγώνας θα ήταν χαμένος, παρόλο που η εγκατάλειψη ήταν μια λογική εξέλιξη, είχα ένα ραντεβού. Με κάποιον που σίγουρα δεν θα βρισκόταν στον τερματισμό. Κι αυτός ήταν ένας λόγος για να βρίσκομαι με κάθε τρόπο εκεί ασχέτως αποτελέσματος ή στόχου.

Αντίο μάνα κι ας μην ήσουν εκεί, εγώ ήρθα.

Δρόμος Αργολικού κόλπου 15,4 χλμ 2 Μαρτίου 2008

Προς τον άγνωστο φίλο δρομέα: Δεν είναι κακό να τρέχεις απροπόνητος σε αγώνες, δεν εμποδίζεις ούτε ενοχλείς τους συναθλητές σου. Δεν πειράζει που δεν έχεις τρέξει την απόσταση του αγώνα ούτε καν σε χαλαρή προπόνηση, δεν μας βλάπτει ακόμα και το ότι τρέχεις τραυματισμένος ή τουλάχιστον με αθεράπευτους παλιούς τραυματισμούς. Αλλά ρε φίλε το ατομικό ρεκόρ που περιμένεις να κάνεις από που προκύπτει; Θα σηκωθεί ένας μαγικός αέρας να σε σπρώξει μέχρι τον τερματισμό; Θα πετάξεις με το μαγικό χαλί του Αλαντίν; Πως περιμένεις να πετύχεις ένα ρεκόρ που δεν προκύπτει από πουθενά;

Κι όταν μετά τον τερματισμό σου σωριάζεσαι κατάκοπος και εξαντλημένος βάζοντας σε κίνδυνο την υγεία σου νιώθεις ότι κάνεις καλό στον εαυτό σου; Και την άλλη εβδομάδα πάλι τα ίδια είσαι έτοιμος να κάνεις στον επόμενο αγώνα. Χωρίς προετοιμασία, χωρίς πρόγραμμα θέλεις να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Μα αφού δεν τον σέβεσαι τον εαυτό σου όταν προσπαθείς να τον ξεγελάσεις να κάνει την υπέρβαση χωρίς προ-πόνηση. Χωρίς να πονέσεις πριν τον αγώνα στην προετοιμασία, γιατί αυτό είναι η προπόνηση ο πόνος πριν τον αγώνα. Με αυτά που γράφω δεν θέλω να σε κατηγορήσω ότι είσαι φυγόπονος, μπορεί να μην έχεις χρόνο να κάνεις προπόνηση, μπορεί να έχεις υποχρεώσεις που σε εμποδίζουν να αφιερώσεις χρόνο στο τρέξιμο, δεν σε γνωρίζω προσωπικά για να έχω άποψη.

Έχεις δει στην τηλεόραση ή στο Internet τους κορυφαίους των κορυφαίων δρομέων που γυμνάζονται καθημερινά με διπλές και τριπλές προπονήσεις, που άλλο μέλημα στην ζωή τους δεν έχουν εκτός από το τρέξιμο, που έχουν απίστευτο ταλέντο συγκρινόμενοι με εσένα και με εμένα και που πολλές φορές δεν καταφέρνουν να πετύχουν ατομικό ρεκόρ; Νομίζεις ότι το ρεκόρ ακόμα και με τις καλύτερες συνθήκες προετοιμασίας έρχεται πάντα, ανεξάρτητα από τον κατάλληλο καιρό, θερμοκρασία, αέρα και υγρασία; Γνωρίζεις ότι εκτός των καιρικών συνθηκών υπάρχουν κι άλλοι αστάθμητοι παράγοντες, που όλοι πρέπει να βρεθούν στην ιδανική συγκυρία για να έρθει η ατομική επίδοση;

Το να τερματίζεις σε έναν αγώνα μεγάλης απόστασης απροπόνητος είναι από μόνο του ένας μικρός άθλος. Δέξου το και πανηγύρισε τον τερματισμό σου, χωρίς άλλες απαιτήσεις, χωρίς αξιώσεις για ατομικά ρεκόρ που δεν σου ανήκουν γιατί δεν δούλεψες για να τα κατακτήσεις.

Υ. Γ. Πάλι εκτός θέματος βγήκα, όπως λέγαμε και στις εκθέσεις στο σχολείο. Για την ιστορία ο αγώνας στο Ναύπλιο ήταν πολύ ωραίος, αν και ο καιρός δεν βοήθησε λόγω της ζέστης. Διασκεδάσαμε πολύ με τους φίλους και τις φίλες πριν,μετά και φυσικά και κατά την διάρκεια του αγώνα. Φυσικά πήγα περίπου 2 λεπτά χειρότερα από πέρσι όσον αφορά τις αγωνιστικές μου επιδόσεις, αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο λόγω ελλιπούς προπόνησης και δεν με στεναχώρησε καθόλου.

Αγώνας ΣΔΥΑ 20 χλμ

Την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου έτρεξα στον αγώνα του ΣΔΥΑ από τον Άγιο Κοσμά στο Καβούρι και επιστροφή. Σήμερα δεν θα σας γράψω όμως για τον αγώνα μου, όχι γιατί δεν πέτυχα κάποιον στόχο, ούτε γιατί δεν τον ευχαριστήθηκα αλλά γιατί έτυχε να τρέξω μαζί με τον δρομέα Στέργιο.

Σε κάποιους αγώνες που συμμετέχω τρέχει και ο Στέργιος αλλά είμαστε σε διαφορετικούς ρυθμούς και δεν έχει τύχη να συναντηθούμε, αλλά αυτήν την φορά βρεθήκαμε να τρέχουμε μαζί στα πρώτα χιλιόμετρα του αγώνα. Χαιρέτησα τον Στέργιο που δεν με θυμόταν και του είπα ότι είμαι γνωστός του προπονητή του. Σε εκείνο το σημείο του αγώνα είχα λίγο πιο γρήγορο ρυθμό και τον προσπέρασα, όμως μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω ο Στέργιος με ξαναπέρασε και συναντηθήκαμε και για μια τρίτη φορά λίγο μετά το 10ο χιλιόμετρο όπου τον ενθάρρυνα να κρατήσει τον σταθερό και χωρίς τα δικά μου σκαμπανεβάσματα ρυθμό του.

Ο συνοδός του Στέργιου του είπε ποιος είμαι την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε καθώς ο Στέργιος μπορεί να ακούσει μόνο την φωνή μου επειδή είναι τυφλός. Μιλώντας μάλιστα με τον προπονητή του μετά τον αγώνα έμαθα ότι ήταν κρυωμένος το προηγούμενο διάστημα πριν τον αγώνα και αυτός ήταν και ο λόγος που δεν έτρεξε σύμφωνα με τις δυνατότητες του. Να σημειώσω ότι οι ατομικές επιδόσεις του από τα 5 χιλιόμετρα μέχρι και τον Μαραθώνιο είναι σε πολύ αξιόλογα επίπεδα για την ηλικία του σε σύγκριση ακόμα και με αθλητές που δεν έχουν προβλήματα όρασης.

Όλοι σχεδόν οι δρομείς έχουμε μια γκρίνια και μια διάθεση να βρούμε ότι κάτι μας φταίει όταν δεν πετύχουμε την επίδοση που περιμέναμε: "Δεν κοιμήθηκα καλά χτες",
"Με πόναγε το πόδι/χέρι/μέση/πλάτη/οτιδήποτε μου". Όλοι μας έχουμε και μια δικαιολογία. Οι μόνοι που τρέχουν αδιαμαρτύρητα είναι οι αθλητές με ειδικές ικανότητες, όπως προτιμώ να τους λέω. Γι αυτό και χαίρομαι να τρέχω μαζί τους επειδή θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν μια και μόνο αναντίρρητη δικαιολογία για να μην σταθούν καν στην γραμμή της εκκίνησης, αλλά τελικά έχουν την μαγκιά να τρέξουν όσο καλύτερα μπορούν χωρίς δικαιολογίες.

Ημιμαραθώνιος Υμηττού

Την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου συμμετείχα στον αγώνα δρόμου βουνού του Υμηττού. Ο καιρός ήταν ιδανικός για τρέξιμο με αρκετή όμως πρωινή υγρασία. Βέβαια αργότερα όταν βγήκε για τα καλά ο ήλιος η υγρασία υποχώρησε και μετά τον τερματισμό απολαύσαμε την λιακάδα στο γρασίδι του σταδίου του Χολαργού. Ο αγώνας ήταν και φέτος εξαιρετικά άρτια οργανωμένος με σταθμούς ποτών, με αποδυτήρια για να αλλάξουμε πριν και μετά τον αγώνα και κυρίως με κέφι και ενθουσιασμό από τους εθελοντές.

Χάρηκα που είδα φίλους και γνωστούς και τα είπαμε από κοντά, μια και για μένα αυτός ήταν ο πρώτος αγώνας δρόμου για το 2008. Αγωνιστικά δεν πήγα όπως περίμενα γιατί με ταλαιπώρησε ένα τράβηγμα χαμηλά στους κοιλιακούς στα τελευταία 6 χιλιόμετρα του αγώνα και αναγκάστηκα να κάνω jogging μέχρι να τερματίσω. Μέχρι την μεγάλη ανηφόρα στην αναστροφή στο δέκατο περίπου χιλιόμετρο πήγαινα σχετικά καλά αν και παρασύρθηκα λίγο στις κατηφόρες προσπαθώντας να ακολουθήσω έναν άλλο δρομέα (από τον περσινό αγώνα ήξερα ότι είναι καλύτερος από μένα σε επιδόσεις οπότε ήταν λάθος τακτικής γιατί άνοιξα το ρυθμό μου και αυτό μάλλον με κούρασε). Ο φίλος Αντώνης που τρέχαμε μαζί σε εκείνο το σημείο συγκρατήθηκε κάπως για να τρέξουμε παρέα και μετά στην ανηφόρα είχε περισσότερες δυνάμεις και έφυγε δυνατά. Άντεξα όσο μπορούσα στην ανηφόρα, αν και άρχισα να βλέπω δρομείς να με προσπερνάνε αλλά δυστυχώς μετά στην κατηφόρα ήμουν "μαγκωμένος" και δεν μπορούσα να ανοίξω τον ρυθμό μου στον βαθμό που είχα αρχικά σχεδιάσει. Ο δικέφαλος μυς στο δεξί μου πόδι άρχισε να διαμαρτύρεται και πήγα πιο αργά στην απότομη κατηφόρα που είναι το αγαπημένο μου σημείο στον αγώνα.

Μετά το μικρό κομμάτι της ασφάλτου, ξαναμπαίνοντας στο στενό μονοπάτι οι κοιλιακοί άρχισαν να με πονάνε σε κάθε προσγείωση στο έδαφος. Δοκίμασα να κόψω τον ρυθμό, να ξανανοίξω ρυθμό μου αλλά το πρόβλημα χειροτέρευε. Οπότε αναγκαστικά άρχισα το jogging κάνοντας όσο μπορούσα στην άκρη για να περάσουν οι άλλοι δρομείς. Μετά την υπόγεια διάβαση της Αττικής οδού μια εθελόντρια με είδε να υποφέρω, με ρώτησε αν είμαι καλά και όταν της απάντησα ότι είχα ένα τράβηγμα προσφέρθηκε να μου βάλει πάγο. Της είπα ότι δεν ήθελα γιατί ο πόνος ήταν στην κοιλιακή χώρα και την ευχαρίστησα. Φάνηκε πάντως η προθυμία των εθελοντών που δεν ήρθαν στον αγώνα σαν αγγαρεία αλλά με διάθεση να προσφέρουν. Μπράβο τους, πραγματικά το χάρηκα και τους ευχαριστώ και για τα χειροκροτήματα και τις παροτρύνσεις προς όλους τους φίλους δρομείς.

Όταν ξαναβγήκα στην άσφαλτο βρήκα τον φίλο μου τον Σπύρο και μου έκανε παρέα στο χαλαρό τρέξιμο μου μέχρι το στάδιο και βρήκαμε και μια καλή ευκαιρία να τα πούμε λίγο. Μετά τον τερματισμό πήγα άλλαξα, έκανα το ζεστό μου μπάνιο, έφαγα το σάντουιτς και ήπια το τσάι που μας πρόσφεραν οι διοργανωτές. Στις απονομές στον στίβο τα είπαμε με τους φίλους και γνωστούς και χαλαρώσαμε στο γρασίδι.

Δίαθλο Σχοινιά

Ο πρώτος μου αγώνας για το 2008 ήταν το Δίαθλο στον Σχοινιά με απόσταση: 5 χιλιόμετρα τρέξιμο, 21,5 χιλιόμετρα ποδήλατο και 5 χιλιόμετρα τρέξιμο.

Τα λάθη:

Στο πρώτο κομμάτι του τρεξίματος έχασα για 20-30 μέτρα το δρόμο ακολουθώντας μια δρομέα σε μια λάθος στροφή μέσα στο δάσος του Σχοινιά.

Στην πρώτη αλλαγή καθυστέρησα να βάλω το αντιανεμικό και ξέχασα να το κουμπώσω το φερμουάρ με αποτέλεσμα να φύγω και να τρέξω όλο το ποδήλατο με το αντιανεμικό να φουσκώνει σαν πανί (μάλιστα ένας συναθλητής με χαρακτήρισε Μπάτμαν έτσι όπως έκανε σαν μπέρτα σούπερ-ήρωα).

Στο ποδήλατο είχα πρόβλημα να αλλάξω τον μπροστινό δίσκο και έχασα χρόνο στην πρώτη στροφή "παίζοντας¨ με τις ταχύτητες.

Κυριότερο λάθος τακτικής στο ποδήλατο ήταν το ότι δεν κατάφερα να μπω σε γκρούπ και το πάλευα μόνος μου.

Τα θετικά:

Ωραίο κλίμα στον αγώνα, πολύ καλή οργάνωση με κλεισμένες από την Αστυνομία τις διασταυρώσεις.

Σχεδόν ιδανικός καιρός (μόνο που φύσαγε λίγο παραπάνω στο ποδήλατο).

Ο ανταγωνισμός ήταν πολύ υψηλού επιπέδου με αθλητές και αθλήτριες Πανελληνίου επιπέδου. Για την ιστορία ο χρόνος μου ήταν στο 1:21.

Ο επίλογος:

Μετά τον αγώνα η χαλάρωση σε παραλιακό ταβερνάκι, με καλή παρέα φίλων. Η λιακάδα δίπλα στο κύμα (ας είναι καλά οι Αλκυονίδες ημέρες) ήταν απόλαυση.

Μαραθώνιος Φλωρεντίας 25/11/2007

Με δύο λέξεις: το επιθυμητό αποτέλεσμα δεν ήρθε. Ο στόχος ήταν για > 3:05 και ο τελικός χρόνος ήταν 3:14.

Το κλίμα το πρωί πριν την εκκίνηση στην παρέα ήταν πολύ καλό με φωνές, αστεία και φασαρία στο λεωφορείο που μας πήγε προς την εκκίνηση. Στην εκκίνηση είχε πολύ κόσμο και είδα για πρώτη φορά και αθλητές με τα αναπηρικά αμαξίδια που ετοιμαζόντουσαν κι εκείνοι για τον δικό τους αγώνα. Ο καιρός ήταν σχετικά δροσερός, με διαστήματα συννεφιάς και ήλιου αλλά με αρκετή υγρασία κυρίως λόγω της βροχής που είχε πέσει το προηγούμενο βράδυ.

Δεν έκανα κάποια προθέρμανση μόνο μερικές διατάσεις και μπήκαμε όλη η παρέα πίσω από τα κάγκελα της εκκίνησης. Στις 9:15 δόθηκε η εκκίνηση (με μια αλλαγή αντί για τις 9:00 λόγω της τηλεοπτικής μετάδοσης του αγώνα). Φύγαμε μαζί με τον φίλο Λάζαρο για να τρέξουμε παρέα με στόχο τις 3 ώρες. Μετά τα πρώτα μέτρα πήρα τα πρώτα 2 τζελ μαζί με λίγο νερό που είχα μαζί μου σε ένα μπουκάλι. Στην κατηφόρα ο ρυθμός ήταν εύκολος και το μόνο πρόβλημα ήταν να μπορέσουμε να προσπεράσουμε τα γκρουπ που μερικές φορές έκλειναν όλο τον δρόμο. Βγήκαμε για λίγο στον ποδηλατοδρόμο και ξεπεράσαμε κι αυτό το εμπόδιο.

Μετά την κατηφόρα μπήκαμε και πάλι μέσα στους δρόμους της πόλης και αρχίσαμε να τρέχουμε με τον ρυθμό που είχαμε βάλει σαν στόχο. Μέχρι το 20ο χιλιόμετρο ο ρυθμός μας έπεσε λίγο και τελικά περάσαμε το μισό Μαραθώνιο σε 1:33. Ο στόχος των 3 ωρών άρχισε να απομακρύνεται και ο νέος στόχος ήταν το 3:06 περίπου. Λίγο μετά τον ημιμαραθώνιο όμως ο φίλος Λάζαρος χρειάστηκε να σταματήσει για λίγο και χάσαμε επαφή (ο ίδιος μου είπε μετά τον αγώνα ότι εξακολούθησε να με βλέπει αλλά μετά από το 30ο χιλιόμετρο πόνεσε το γόνατο του και έμεινε πιο πίσω).

Συνέχισα να τρέχω πλέον μόνος μου και έφτασα στο καλύτερο μέρος της διαδρομής από το 25ο μέχρι το 30ο χιλιόμετρο: αρκετός κόσμος και με ενθουσιασμό. Το συναίσθημα του να τρέχω με φωνές και χειροκροτήματα ήταν αληθινά μοναδικό, από τα καλύτερα αγωνιστικά χιλιόμετρα στην (σύντομη) αθλητική μου καριέρα ως δρομέας. Εξαφανίστηκε ως δια μαγείας όλη η κούραση και ένοιωθα να τρέχω χωρίς σχεδόν να προσπαθώ. Ίσως όμως παρασύρθηκα λίγο γιατί οι σφυγμοί μου ανέβηκαν αρκετά. Μοναδικό άλλο αξιοσημείωτο στα πρώτα 30 χιλιόμετρα για μένα ήταν η τροφοδοσία μου σε τζελ που έγινε με βάση το πρόγραμμα: 2 τζελ στο 10ο χιλιόμετρο, άλλα 2 στο 20ο χιλιόμετρο και 1 τζελ στο 30ο χιλιόμετρο. Φυσικά ήπια μαζί με τα τζελ και νερό αλλά όχι πολύ γιατί δεν το είχα ανάγκη λόγω του καιρού.

Δυστυχώς όμως μετά η κατάσταση άλλαξε: ελάχιστος κόσμος στο πάρκο που τρέχαμε και όλοι οι θεατές-περαστικοί εντελώς αδιάφοροι για τον αγώνα έκαναν απλά την βόλτα τους. Η ψυχολογία έπεσε από το ζενίθ στο ναδίρ και σε συνδυασμό με την κόπωση μετά το 32ο χιλιόμετρο είχαν σαν αποτέλεσμα να πέσει ο ρυθμός μου πάρα πολύ. Ο μόνος τρόπος να κρατήσω τον ρυθμό μου ήταν να προσπαθώ να κυνηγάω να φτάσω άλλους δρομείς που προπορευόταν στην διαδρομή. Αυτό κράτησε για μερικά χιλιόμετρα μόνο γιατί μετά το 35ο χιλιόμετρο ο ρυθμός μου άρχισε να πέφτει κι άλλο.

Παράλληλα άρχισα να αισθάνομαι πόνους και υποψία κράμπας στις γάμπες και μια σουβλιά δεξιά στην περιοχή του συκωτιού. Ήταν πια αδύνατο να κρατήσω τον ρυθμό και τα τελευταία 2 χιλιόμετρα μου φάνηκαν ατελείωτα απλά έτρεχα για να φτάσω στον τερματισμό. Στο 42ο χιλιόμετρο με πέρασαν και οι λαγοί του 3:15 αλλά τελικά έτρεχαν με στόχο τον μεικτό χρόνο και όχι τον καθαρό. Παρόλα αυτά η προσπέραση ήταν άλλο ένα ψυχολογικό πλήγμα για μένα στα τελευταία μέτρα του αγώνα. Φτάνοντας προς τον τερματισμό, σίγουρος πια ότι έχει χαθεί το ατομικό ρεκόρ, σήκωσα τα χέρια και χαιρέτησα τους θεατές, πέρασα την γραμμή του τερματισμού και αφού ξεκουράστηκα για λίγο ξεκίνησα για να πάρω το μετάλλιο μου και τα ρούχα μου. Βρεθήκαμε στα αποδυτήρια με την υπόλοιπη παρέα και αφού τα είπαμε για λίγο και είδαμε όλους τους φίλους μας να τερματίζουν επιστρέψαμε σιγά-σιγά (κυριολεκτικά για μένα αφού τα πόδια μου ήταν "νεκρά") στο ξενοδοχείο.

Υ.Γ. Τις επόμενες μέρες θα γράψω τον τελικό απολογισμό του αγώνα και θα βάλω τους στόχους για το 2008.

Εβδομάδα 15 Προπόνηση 4/11

Αγώνας 10 χιλιομέτρων στην Κλασική διαδρομή του Μαραθωνίου. Πέρασμα στα 5 χιλιόμετρα 21:16 και δεύτερο πεντάρι σε 18:39. Τελικός χρόνος 39:55. Καιρός δροσερός και βροχερός και φυσικά και υγρός. Πολλοί φίλοι μου παραπονέθηκαν ότι ο δρόμος γλιστρούσε αλλά προσωπικά δεν αντιμετώπισα κάποιο πρόβλημα. Γενικά είμαι πολύ ευχαριστημένος από την επίδοση και είδα ότι η κατηφόρα με ευνόησε πολύ στο δεύτερο μισό του αγώνα.

Η δέκατη πέμπτη εβδομάδα προπόνησης έκλεισε στα 69 χιλιόμετρα (μειωμένα λόγω του αγώνα)

Στατιστικά:
Duration 0:39:56
Sampling Rate 1 s
Running Index 66

Energy Expenditure 675 kcal
Number of Heart Beats 6392 beats
Recovery -84 beats
Minimum Heart Rate 85 bpm
Average Heart Rate 160 bpm
Maximum Heart Rate 169 bpm
Standard Deviation 6,5 bpm

Minimum Pace 20:41 min/km
Average Pace 3:59 min/km
Maximum Pace 3:06 min/km
Distance 10,0 km

Minimum Cadence 71 rpm
Average Cadence 98 rpm
Maximum Cadence 104 rpm

Minimum Altitude 26 m
Average Altitude 74 m
Maximum Altitude 120 m
Ascent 580 m
Descent 381 m
VAM 871 m/h

Εβδομάδα 13 Προπόνηση 21/10

Αγώνας 14 χιλιομέτρων του ΣΔΥΠ στον Άγιο Κοσμά. Με λιακάδα και σχετική ζέστη, υγρασία και βρεμένη κατά τόπους διαδρομή. Η διαδρομή ήταν σχετικά επίπεδη με 2-3 ανηφόρες και άλλες τόσες κατηφόρες μέσα στο αεροδρόμιο. Στα τελευταία χιλιόμετρα η γέφυρα ήταν μια ευχάριστη αλλαγή από τα συνηθισμένα στους αγώνες δρόμου και ο αγώνας έκλεινε με χίλια και κάτι μέτρα στο πλακόστρωτο και 300 μέτρα στον στίβο. Ξεκίνησα προσεκτικά για να μην υπερβάλω και να φυλάξω δυνάμεις και μπαίνοντας μέσα στο χώρο του αεροδρομίου βρέθηκα να κυνηγάω ένα γκρουπ δρομέων μπροστά μου.

Στην δεύτερη στροφή άνοιξα λίγο τον ρυθμό προσπαθώντας να ακολουθήσω έναν δρομέα που με πέρασε κάνοντας την αλλαγή, δεν τα κατάφερα αλλά με τράβηξε να πάω λίγο πιο γρήγορα. Μετά την δεύτερη αναστροφή εκμεταλλεύτηκα όσο μπορούσα την κατηφόρα και κρατήθηκα για την γέφυρα. Η ράμπα της ανόδου ήταν πολύ προοδευτική και δεν μου δημιούργησε κανένα πρόβλημα και η ράμπα της καθόδου ήταν ευχάριστη με τις στροφές της (μου θύμισε λίγο τραινάκι του λούνα παρκ).

Μπαίνοντας στον Άγιο Κοσμά στο πλακόστρωτο με πέρασαν 2 δρομείς που πήγαιναν μαζί αλλά δεν κατάφερα να τους ακολουθήσω. Φτάνοντας στον στίβο για τα τελευταία 300 μέτρα άκουσα να με φτάνει ένας ακόμα δρομέας. Τον είχα πίσω μου σε όλο τον αγώνα και φτάνοντας στην στροφή στα 150 μέτρα με είχε περάσει και είχε βρεθεί μπροστά μου. Αποφάσισα να μην χάσω κι άλλη θέση στον αγώνα (αποφασισμένος να ρισκάρω τον εμετό που ξέρω από προηγούμενες δρομικές εμπειρίες ότι με πιάνει όταν ξεπεράσω το 100%) και έκανα το τελικό σπριντ περνώντας τον στα τελευταία μέτρα. Μόλις πέρασα την γραμμή του τερματισμού πραγματικά μου ήρθε τάση για εμετό και έπεσα στα τέσσερα, αμέσως με πλησίασαν δύο φίλοι δρομείς για να με βοηθήσουν, μόλις συνήλθα λίγο τους είπα ότι ήμουν καλά και σηκώθηκα για να πάω για μασάζ (άλλη μία εξαιρετική υπηρεσία του αγώνα).

Γενικά είμαι ευχαριστημένος από την απόδοση μου, ο χρόνος μου ήταν κάτω από τα 58 λεπτά και το αποτέλεσμα είναι μέσα στα πλαίσια των προγνωστικών μου για τον Μαραθώνιο. Ιδιαίτερα ευχάριστη ήταν η συνάντηση με φίλους και συναθλητές, τα είπαμε και διασκεδάσαμε μαζί πριν και μετά τον αγώνα.


Η δέκατη τρίτη εβδομάδα προπόνησης έκλεισε στα 57 χιλιόμετρα (μειωμένα λόγω του αγώνα).

Στατιστικά:

Duration 0:57:58
Sampling Rate 1 s
Running Index 68

Energy Expenditure 991 kcal
Number of Heart Beats 9335 beats
Recovery -84 beats
Minimum Heart Rate 68 bpm
Average Heart Rate 161 bpm
Maximum Heart Rate 177 bpm
Standard Deviation 6,7 bpm

Minimum Pace 13:38 min/km
Average Pace 3:55 min/km
Maximum Pace 2:55 min/km
Distance 14,7 km

Minimum Cadence 52 rpm
Average Cadence 96 rpm
Maximum Cadence 104 rpm

Minimum Altitude 41 m
Average Altitude 69 m
Maximum Altitude 100 m
Ascent 970 m
Descent 735 m
Slopes 3
Grade % -0,1 %
VAM 1004 m/h

Εβδομάδα 11 Προπόνηση 7/10

Αγώνας Ημιμαραθωνίου στην Πάτρα. Ξεκίνησα νωρίς το πρωί με το πούλμαν του συλλόγου μου. Είχαμε ευχάριστη συζήτηση με τους φίλους στην διαδρομή και φτάσαμε στην ώρα μας. Μετά την τουαλέτα και την προθέρμανση στάθηκα στην εκκίνηση και ο αγώνας άρχισε στις 11. Στα πρώτα 2 χιλιόμετρα που πηγαίναμε αντίθετα προς την κατεύθυνση του τερματισμού είχε λίγο κόντρα αέρα και κάποιες ανηφόρες γι αυτό προσπάθησα να πάω πιο χαλαρά για να μην "χρεωθώ" στον υπόλοιπο αγώνα. Δεν μπορώ να πω ότι τα κατάφερα να πάω χαλαρά αλλά δεν ένιωθα κούραση.

Στα επόμενα χιλιόμετρα μέχρι το 10ο ο ρυθμός μου ήταν σταθερός αλλά στην συνέχεια και όσο πέρναγε η ώρα άρχισαν να με φτάνουν αρκετοί δρομείς. Κατάλαβα ότι ή οι άλλοι ανέβαζαν τον ρυθμό τους ή εγώ έριχνα τον δικό μου ρυθμό. Μάλλον και τα δύο συνέβαιναν ταυτόχρονα μια και είδα σε ένα ψηφιακό ρολόι στην διαδρομή να γράφει θερμοκρασία 26 βαθμών Κελσίου. Αυτό όμως που έκανε την κατάσταση ακόμα χειρότερη για μένα ήταν η μεγάλη υγρασία. Έπινα όσα νερά μπορούσα στους σταθμούς και έβρεχα και το κεφάλι μου αλλά η κατάσταση μου συνέχιζε να χειροτερεύει. Προσπάθησα να ακολουθήσω κάποιους δρομείς που με προσπέρναγαν αλλά δεν μπορούσα.

Στο τέλος πριν την πλατεία με ενθάρρυνε ένας δρομέας που με προσπέρασε και γνωρίζοντας την διαδρομή από πέρσι άνοιξα όσο μου ήταν δυνατό τον ρυθμό μου στα τελευταία μέτρα. Το δικό μου χρονόμετρο έδειξε 1:31:29 γιατί αφαίρεσα κάποια δευτερόλεπτα όταν σταμάτησα να δέσω τα κορδόνια μου, ο επίσημος χρόνος μου ήταν περίπου 30 δευτερόλεπτα παραπάνω

Συμπεράσματα: Για άλλη μια φορά επιβεβαίωσα ότι δεν μπορώ να τρέξω με αξιώσεις σε συνθήκες ζέστης. Παρόλη την πολύ μεγάλη μείωση χιλιομέτρων και προπονήσεων την εβδομάδα του αγώνα δεν ήμουν "φρέσκος" στον αγώνα. Επίσης έκανα βλακεία που δεν έκανα διπλό κόμπο στα κορδόνια μου, όπως κάνω πριν από κάθε αγώνα.

Η ενδέκατη εβδομάδα προπόνησης έκλεισε στα 43 χιλιόμετρα.

Στατιστικά:

Duration 1:31:29
Sampling Rate 1 s
Running Index 67

Energy Expenditure 1493 kcal
Number of Heart Beats 14365 beats
Recovery -85 beats
Minimum Heart Rate 83 bpm
Average Heart Rate 157 bpm
Maximum Heart Rate 169 bpm
Standard Deviation 5,6 bpm

Minimum Pace 19:21 min/km
Average Pace 4:20 min/km
Maximum Pace 3:35 min/km
Distance 21,0 km

Minimum Cadence 50 rpm
Average Cadence 94 rpm
Maximum Cadence 98 rpm

Minimum Altitude 5 m
Average Altitude 27 m
Maximum Altitude 47 m
Ascent 1468 m
Descent 1530 m
Slopes 3
VAM 963 m/h

Εβδομάδα 9 Προπόνηση 22/9

Εναλλακτική προπόνηση: Αγώνας Τριάθλου (σπριντ) στον Σχοινιά: 750 μέτρα κολύμπι, 20 χιλιόμετρα ποδήλατο, 5 χιλιόμετρα τρέξιμο. Δροσερός καιρός αλλά με πολύ αέρα.

Κολύμπι:
Στην εκκίνηση έφυγα από την τελευταία σειρά γιατί δεν είχα κάνει προπόνηση στο κολύμπι και μόνος στόχος ήταν να βγω στην ακτή χωρίς να πνιγώ. Στην αρχή είχα αρκετό κόσμο γύρω μου που σιγά σιγά αραίωνε (κοινώς με αφήσανε πολύ πίσω) . Δοκίμασα να ακολουθήσω κάποιον αλλά δεν το είχα δοκιμάσει στην προπόνηση και δεν μου έβγαινε. Μέχρι την πρώτη σημαδούρα δεν έχασα μέτρα γιατί ακολουθούσα τους άλλους, όμως το πρώτο κομμάτι ήταν κόντρα στο ρεύμα και αρκετά δύσκολο. Στην επιστροφή το ρεύμα ήταν ευνοϊκό, αλλά δεν είχα κανένα κοντά μου και πρέπει να έχασα αρκετά μέτρα γιατί πέρασα αρκετά έξω από την σημαδούρα. Στην ακτή έφαγα και μια σούπα πριν την αλλαγή. Όχι δεν κάθισα να φάω, απλά έπεσα στην άμμο εντάξει;

Αλλαγή 1:
Έβαλα κάλτσες, παπούτσια και μπλούζα. Μέχρι να μπει η μπλούζα κατάφερα να σκίσω τον αριθμό ο οποίος έμεινε να κρέμεται σαν σημαία από μια μόνο παραμάνα μέχρι το τέλος του αγώνα. Αφού τελείωσα με το ντύσιμο, έβαλα τα γυαλιά ηλίου και το κράνος και έτοιμος για ποδηλατάδα!

Ποδήλατο:
Ξεκινώντας το ποδήλατο έφαγα ένα τζελάκι και ήπια νερό για να ξεπλύνω και το στόμα μου από το θαλασσινό νερό. Η διαδρομή του ποδηλάτου ήταν επίπεδη εκτός από τα χιλιόμετρα 8-12 που είχε ανηφοροκατηφόρες. Προσπάθησα να μαζέψω λίγο την διαφορά από το κολύμπι και συνάντησα τους πρώτους περίπου στο 8ο χιλιόμετρο, πριν την αναστροφή που ήταν στο 10ο χιλιόμετρο. Στο δεύτερο μισό της διαδρομής έβαλα το μεγαλύτερο δίσκο και έσκυψα μπροστά για να γλιτώσω τον αέρα και προσπάθησα να ανεβάσω ταχύτητα. Βέβαια το mountain bike με το οποίο έτρεξα δεν προσφέρεται για επιδόσεις στο δρόμο αλλά το πάλεψα όσο μπορούσα.

Αλλαγή 2:
Παράτησα το ποδήλατο και έριξα μια κεφαλιά σε ένα χαμηλό κλαδί σε ένα δέντρο στην ζώνη αλλαγής. Ευτυχώς δεν είχα βγάλει το κράνος ακόμα, όπως είπα και στον φίλο με το wind surf που πρέπει να τρόμαξε λίγο που με είδε. Την ώρα που τελείωσα το ποδήλατο οι πρώτοι είχαν τελειώσει και το τρέξιμο και τερμάτιζαν τον αγώνα.

Τρέξιμο:
Το τρέξιμο ήταν στο δάσος του Σχοινιά με το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής στην άμμο. Στην αρχή τα πόδια ήταν τελείως νεκρά και σε συνδυασμό με τον κόντρα αέρα ένοιωθα σαν να τρέχω στο διάδρομο χωρίς να προχωράω προς τα εμπρός. Προς το τέλος ξαναβγαίνοντας στην άσφαλτο τα πράγματα ήταν αρκετά καλύτερα και άνοιξα όσο μπορούσα μέχρι τον τερματισμό.

Γενικά το διασκέδασα πολύ με τους φίλους που ήμασταν παρέα στον αγώνα. Το κλίμα ήταν πολύ ωραίο και μια ευχάριστη αλλαγή από την προετοιμασία για τον Μαραθώνιο. Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω τους χορηγούς μου Σωτήρη (για το ποδήλατο) και Βαγγέλη (για την στολή Τριάθλου). Για την ιστορία ο συνολικός χρόνος τερματισμού μου ήταν 1:24 και κάτι.